Italië kent natuurlijk allerlei soorten aardewerk, maar de bekendste is de zgn. ‘majolica’. Majolica is een aardewerksoort die verschilt van anderen door het gebruik van tinglazuur. Tinglazuur is ondoorschijnend en geeft een witte ondergrond, het is dan geschikt om fijne tekeningen en kleuren aan te brengen op de schaal of pot. De decoratie wordt op het nog ongebakken glazuur aangebracht en daarna weer in de oven gebakken.
Deze techniek bestond al lang in de streken rond Perzië, en is waarschijnlijk voortgekomen uit een poging om Chinees porselein te imiteren. In de 14de eeuw werd dit type aardewerk geïntroduceerd in Italië via handelsreizigers die met schepen uit Majorca in Italie arriveerden, vandaar de naam ‘Majolica’. Op dit eerste Majolica aardewerk waren veel Spaanse/Moorse patronen te zien en deze stijl zie je nog op sommige hedendaagse producten:
 Tijdens de Renaissance tijd vonden er in hoog tempo allerlei verbeteringen plaats op het gebied van beschikbare glazuren, ovens, en stooktechnieken. Dat had tot gevolg dat er een veel grotere variatie in het type figuren kon worden aangebracht. Ook het aantal kleuren nam toe: geel, oranje en paars konden aan het kleurenpallet worden toegevoegd. Echt rood is altijd een probleem gebleven.
In de eerste instantie werden er vooral gebruiksvoorwerpen gemaakt, zoals kopjes, schalen en Albarelli; kruiken om medicinale kruiden in te bewaren. Toen de rijke adel keramiek ontdekte werd er al snel een heel scala van portretten, familiewapens, en religieuze iconen geproduceerd. Ook de opluistering van kathedralen, paleizen en statige huizen leverde enorme orders op, zoals voor de vloeren van kapellen in kerken zoals in Santa Maria del Popolo in Rome.
Het keramiek kreeg hierdoor ook steeds meer een decoratief karakter. De rijke dames en heren wilden niet voor elkaar onderdoen! De gewoonte om allemaal van je eigen bord te eten werd steeds populairder en dus ook de behoefte aan mooie en uitgebreide serviezen op tafel. Ook het religieuze leven veroorzaakte een grote vraag naar soms simpele, soms uitbundig versierde beeldjes, wijwaterbakjes en ornamenten.
Keramiekstadjes ontwikkelden zich aan een rivierbank, meestal in de buurt van een grotere marktstad zoals Deruta bij Perugia en Montelupo bij Florence Florence. Zij waren aan het einde van de 15de eeuw al overal bekend en exporteerden hun geliefde goederen al vanaf de 16de eeuw naar andere delen van Europa.
Tijdens deze Renaissancetijd werd de Majolica als een even belangrijke kunst gezien als de schilderkunst.
Rond 1600 werd het wat stiller rond de Italiaanse majolica, renaissance motieven maakten plaats voor barok. In de achttiende eeuw hadden de technische innovaties op majolica gebied ook Noord-Europa bereikt (daar werd het faience genoemd) en kregen de Italianen stevige concurrentie van hun noorderburen.
De productie is nooit helemaal teruggelopen, er kwam in het midden van de 19de eeuw zelfs een hernieuwde belangstelling voor de Renaissance kunst. Tegenwoordig wordt er in oude plaatsen als Deruta, Faenza en Montelupo nog steeds majolica geproduceerd voor bezoekers uit de hele wereld. Oude en lang gebruikte vormen en decoraties worden nog steeds gemaakt, aangevuld met vrijere en speelse ontwerpen voor onze tijd.
We gaan nog even ver terug in de tijd:
 |
De Etrusken hebben veel aardewerk geïmporteerd uit Griekenland, aanvankelijk uit Korinthe en daarna uit Athene. Maar op een gegeven moment begonnen de Etrusken het Griekse aardewerk ook zelf te imiteren. Deze olpè (wijnkan-500 v.Chr.)) is daar een voorbeeld van.
Meer informatie hierover kunt u vinden op:
‘Museumkennis.nl ‘
een site van het Rijksmuseum voor Volkenkunde, Naturalis en
het Rijksmuseum vanOudheden.
|
En voor wie een paar prachtige voorbeelden wil zien van oud Italiaans keramiek deze link
naar het Engelse veilinghuis Guest & Gray:
Arabellopot, rond 1600, Montelupo, uit veilinghuis Guest & Gray | 
